நட்பு

எனது
தொலைபேசியிலிருந்து
அனைத்துப் பெயர்களையும்
அழித்துவிட்டேன்

நட்பு என்ன
பணமா?
பதவியா?
இல்லை
வலைத்தளங்களில் விழும்
“லைக்’ குகளா?

அனைத்துப் பெயர்களையும்
அழித்துவிட்டேன்.

அடடா!
என் கவிதைகளைப்
பகிர
நண்பர்களில்லையே!!!

தனிமையில்
நான் எழுதிய
கவிதைகளைப்
பகிர்ந்துக் கொள்ள
நல்ல
நட்பிற்காக
காத்திருக்கிறேன்…

கிழிசல்

என்
கவிதை புத்தகத்தை
நீ
திருடிக் கொண்டுவிட்டாய்…
இல்லை என்று
சத்தியம் செய்தாய் நீ..
என்னிடம் கேட்டால்
நானே கொடுத்திருப்பேனே!

என் இதயத்தின்
கிழிசலில்
நட்பு
மாட்டிக் கொண்டு
உடைந்து போனது….

கவலை மற

மூளையில்
இரத்தக் கசிவு
எனக்குத் தான்…

சிக்கலில்லாமல் இருக்க
சில வழிகள்…
எல்லோரும் சொன்னார்கள்

'நடப்பது நடக்கும்
கவலை மற'…

ஆனால்
நடந்ததை
மறப்பதெப்படி?

'துக்கத்தை
தூர எறிந்தால்
தூக்கம் வரும்'…

என் துக்கங்களை
எங்கே
எறிவது….

நீ கிழித்த
என் இதயத்தை
மூடி மறைத்து விட்டேன்,
மூளைதான்
காட்டிக் கொடுத்துவிட்டது…

ஆஹா
இது என்ன!

என் கவிதை
என்னை ஆற்றுகிறதே!

என் புண்களையெல்லாம்
துடைத்து எறிகிறதே!

கலையே!

கற்பனையே!!

நான் உன்னை
காதலிக்கின்றேன்..

இந்த
கவிதை மலரை
என் இதயத்தில்
மலரவைப்பாயா?

------

புனித வெள்ளி

ஆணியில் அறைந்தது

ஆணவம் செய்தது… 

அளவிலா கருணையோடு

அன்றுயிர்த் தெழுந்த

ஆண்டவன் செய்கையோ

அன்பின் எல்லையது...

மாயையால் மனிதர்

மாண்பினை இழந்தனர்

மாசிலா தேவனோ

மன்னித்து அருளினார்...

இன்றிந்த நாளிலே

இறைவன் அருளினை

இதயத்தில் ஏற்றுவோம்...

என்றும் போற்றுவோம்....

புனித வெள்ளி

நம் மனத்தை  புனிதமாக்கட்டும்!!!

உமா

இனியவைகூறல்

வேலினை ஒத்த கண்கள்

வில்லினை ஒத்த நெற்றி

தாளிணை வெண்பஞ்(சு) ஒக்கும்

தாமரை நிறத்தால் ஒக்கும்

தோளிரண்டு மூங்கில் என்றும்

துடியிடை மின்னல் போலும்

ஆயிழை தன்னைக் கண்டார்

யாரவள் மனத்தைக் கண்டார்???

பூவா? புயலா? பெண்!!

அன்று!

அவள் கண்களில்

ஒளி இருந்தது

அவளோ!

இருட்டு அறையில்

சிறைப்பட்டிருந்தாள்…

 

சுதந்திர வெளிச்சம்

சூழ்ந்த போது

அவள் பார்வையோ

பறிக்கப்பட்டது…

 

பறந்த வெளியில்

பாதை தெரியவில்லை…

 

அடிமைச் சிறைவிட்டு

அடியெடுத்து வைத்தாலும்

ஆண்களின்  பார்வை

அச்சமூட்டியது…

 

அடிமைக் கூடு

அழிக்கப்பட்டப் போது

அவளது

அழகிய சிறகுகள்

சிதைந்தே இருந்தன…

 

எதிர்பார்ப்புகளால்

அவள்

இயக்கம்

தடுக்கப்பட்டது…

 

உலகம்

பட்டுப்பூச்சியை

பருந்தாய்

பறக்கச் சொன்னது…

 

பறந்தால் மட்டுமே

பெண் எனச் சொன்னது…

 

இருட்டு அறையிலும்

இயங்கிய கண்கள்

வெளிச்சம் கண்டு

விலகிச் செல்லுமா?

 

சின்னச் சிறகை

மெல்ல விரித்தே

வானம் அளந்தது.

வண்ணத்துப் பூச்சி..

 

பறந்த வெளிதான்

பாதை வகுத்து

பயணம் தொடர்ந்தாள்

பெண்

 

கிழட்டுப்

பார்வைகளை

கிழித்து எறிந்தாள்

 

புதிய உலகம்

புதிய பார்வை

புதிய பாதை

புதிய பயணம்

 

புதிதாய் என்றும்

பொலிவாள் பெண்…

 

பூவும் அல்ல

புயலும் அல்ல

 

அவள் பெண்…

(சென்னைத் துறைமுக தமிழ்ச்சங்க பெண்கள் தின சிறப்பு இதழுக்காக எழுதியது) 

முடிவு உன்கையில்

முடியாது என்பது

ஒரு கெட்ட வார்த்தை...

 

பொய்யை, 

பழிச்சொல்லைக் காட்டிலும்

பெரும் கேடு 

விளைவிக்கக்கூடியது...

 

உறுதியை 

உற்சாகத்தை

உடைக்கக்கூடியது...

 

முடியாது 

உறுதியற்ற மனத்தின் வெளிப்பாடு...

 

முடியாது என்பது 

முயற்சியின்மையின் மகன்

செயலின்மையின் சகோதரன்

சோம்பேறித் தனத்தின் தலைவன்

 

முடியாது

நம்பிக்கையை

கனவுகளை 

கலைக்கக்கூடியது

குறிக்கோளை 

குலைக்கக்கூடியது

 

முடியாது என்ற வார்த்தை

வெட்கக் கேடு,

சொல்லவும் நா கூச வேண்டியது

முடியாது 

உன்னில் புகுந்தால்

உன்னை உடைக்கும்

 

முடியாது என்பதை

முழுமனத்துடன்

வெறுத்துத் தள்ளிவிடு

விலக்கி எழு.

 

முடியாது

தைரியத்தின்

தன்னம்பிக்கையின்

உழைப்பின் எதிரி

 

உனது 

தைரியத்தின் கூரிய வாளால்

உழைப்பின் உறுதியால்

தன்னம்பிக்கைத் தனலால்

உடைத்து எரி

 

நம்பு!!

 

முடியாததை

முடித்து வைப்பது 

முடியும் என்ற முடிவு மட்டுமே!!

உன்னால் முடியும் நம்பு!!!

Edgar Albert Guest ன் Can't என்ற கவிதையின் தழுவல். எனது முயற்சி..

பாரதி நினைவில்

படிப்போர்க் கின்பம் பாரதியின்

பாட்டில் உண்டு பாரதிலே

படைப்போர்க் குண்டு பாடங்கள்

பக்தி, வீரம், காதலையே

சுவைப்போர்க் குண்டு தெள்ளமுது

சொல்லில் ஆழ்ந்த கருத்ததிலே 

விழைவோர்க் குண்டு விண்ணளவு 

விரிந்த பார்வை, மெய்யறிவு...

 

நலம் தா ஞாயிறே !!!

எனது வானில் 

வெளிச்சம் தந்தே

என்னை இயக்கும்  சூரியனே! உன்

ஒற்றைக் கதிரால்

உயிரைத் தொட்டு

உவகைத் தந்திட வா!யெதிரே!

ஏழை இவளின் 

இதயம் தைக்க

ஏன்நீ விழைந்தாய் இன்னுயிரே! என்

எண்ணம் மனத்தில் 

இனியும் வேண்டாம் 

எனறே மறைந்து நின்றனையோ!

கண்ணில் மறைந்தால்

கதியென் னாகும்

கருணைக் காட்டு கதிரவனே! உன்

காலச் சுழற்சியில் 

காண்பவர் ஆயிரம் 

கடுப்போ என்தன் எதிர்வரவே! 

விருப்பு வெறுப்பு

எதுவும் இன்றி

ஒன்றாய் காண்பது உன்னியல்பு! இன்று 

நெருப்பாய் என்தன் 

நினைவைத் தள்ளி 

வதைப்பது சரியோ!  நீயியம்பு...

எனது வானில் 

வெளிச்சம் தந்தே

என்னை இயக்கும்  சூரியனே! உன்

ஒற்றைக் கதிரால்

உயிரைத் தொட்டு

உவகைத் தந்திட வா!யெதிரே!

கத்தி யின்றி ரத்த மின்றி

கத்தி யின்றி ரத்த மின்றி

யுத்த மொன்று நடக்குது...

சத்தி யத்தின்  நித்தி யத்தை

சற்ற சைத்துப் பார்க்குது...

குதிரை யில்லை யானை யில்லை 

கொல்வ திங்கோர் கிருமியே... 

எதிரில் நிற்கும் எவரென் றாலும் 

எடுத்துக் கொள்ளு மாவியை...

ஒண்டி யண்டி குண்டு விட்டிங் 

குயிர்ப றித்த லின்றியே 

மண்ணில் வந்து மூச்ச டைத்து 

மாந்தர் தம்மை மாய்க்குதே...  

கண்ட துண்டு கேட்ட துண்டு 

காய்ச்சல் கொல்லு மென்பதை

எண்ணி றந்த உயிர்கள் சாவ

தென்ப திங்கே கொடுமையே...

முகத்தை மூடி கையைக் கழுவி

முயன்று தடுக்க வேண்டுமே!

முடிவில் லாமல் தாக்கு மிந்த

முகமில் லாத பகைவனை...

தள்ளி நின்று தனித்தி ருந்து 

கூட்டங் கும்பல் தவிர்க்கவே! 

மெல்ல மெல்ல மறையு மிந்த 

மனித குலத்தி னெதிரியே!!!  

காத்திருப்பு

தாகூரின் இந்தப் பாடல் ஆழ்வார்களின்/நாயமார்களின் பாடலைப் போல் இறைவனை நாயகன் பாவனையில் பாடுவதாய் அமைந்திருக்கும். இறைவனை அடைவதையே தன் விருப்பமாக ஆண்டாள் திருப்பாவையில் பாடவில்லையா! அது போலவே இறைவனை அடையும் நாளுக்காக காத்திருப்பதையே இப்பாடலில் காட்டுகிறார். அவன் அருளால் தான் அவன் தாள் பற்ற முடியும் என்பதைத்தானே ஆழ்வார்களும்/ நாயன்மார்களும்  காட்டினார்கள். அவன் அருளுக்காகத் தான் காத்திருக்கிறார்.

தாகூரின் இப்பாடலைத் தழுவி ஆசை மட்டுமே காரணமாய் முயன்று எனது கவிதையை ஆக்கியிருக்கிறேன். 

Waiting

The song I came to sing

remains unsung to this day.

I have spent my days in stringing

and in unstringing my instrument.

The time has not come true,

the words have not been rightly set;

only there is the agony

of wishing in my heart…..

I have not seen his face,

nor have I listened to his voice;

only I have heard his gentle footsteps

from the road before my house…..

But the lamp has not been lit

and I cannot ask him into my house;

I live in the hope of meeting with him;

but this meeting is not yet.

காத்திருப்பு

எனது வாழ்வின் பாடல்

இன்னும்

இசைக்கப் படாமலே

இருக்கிறது

எனது

வீணையின் நரம்புகளை

நான் சரிசெய்து கொண்டே

இருக்கிறேன்

எழுகின்ற ஆசையால்

எரிகின்ற நெஞ்சத்தில்

எழுதாத என்கவிக்கு

இசையமைத்துப் பார்க்கின்றேன்…

தேடலின்

சுமைமட்டுமே

துணையாகக்

காத்திருக்கின்றேன்…

நான் அவன்

முகம் கண்டதில்லை

குரல் கேட்டதில்லை

என்றாலும்

என்னருகில் அவன்

காலடி ஓசையைக்

கேட்டுக்கொண்டே

இருக்கின்றேன்…

அழைத்தால்

வருவானோ!!

அகம் நெகிழ

நினைத்தால் வருவான்…

இதய வாசல் திறந்தால்

இருள் விலகினால்

வெளிச்சமாய்

அவன் வருவான்…

அவன் வரும் நாளில்

எனது வாழ்வின் பாடல்

இனிமையாய்

இசைக்கப்படும்…

நதிக்கரை நாகரிகம்

நாணலே மெத்தையாய்

நாணமே போர்வையாய்

நல்லதொரு தூக்கம்

விடியலை வரவேற்கும்  விழிப்பு

உள்ளத்தில் அமைதி

உண்மையால் உறுதி

ஆற்றை குடித்து

காற்றில் மிதந்து

காய் கனி

கடித்து உண்டு

வேட்டை யாடியும்

விளை யாடியும்

சில மணிகள்

இயற்கையைப் படித்து

இதயத்தால் வாழ்க்கை

கள்ளமில்லா காதல்

கடுப்பில்லா மனம்

களைப்பில்லா குணம்

காட்டாற்று வெள்ளம்

கரைப்புரள

காலம் கரைக்கட்டியது

ஏட்டைக் கிழித்தது

எழுத்தாணி

இன்றைய நாகரீகம்

எழுந்தது…

கம்பன் கவித்தேன்

'கம்பன் கவித்தேன்' என்ற என் இன்னுமொரு வலைத்தளம் கம்பனை அறியும் ஆவலில் துவங்கப்பட்டது.

தொடர்ந்து கம்பன் கவியின் அழகை இங்கு இரசிக்கலாம்

👉 https://kambankavi.blogspot.com/

கொரோனா - கல்விக் கொள்கை

கொல்லும் கொடிய வைரஸாம்,

கொரோனா' என்றே பெயரதற்காம்...

வீட்டில் இருக்கச் சொன்னாங்க, 

விரட்டி அடிப்போம் என்றாங்க...

அதனால்...

பள்ளிக் கூடம் போகல,

பாடத் திட்டம் எதுவுமில்லை...

வீட்டுப் பாடம் கொடுக்கல,

விடிய விடிய படிக்கல...

ஆனால் 

வேடிக்கை யாக தினந்தினமும்

வாழ்க்கைப் பாடம் கற்றோமே!!

ஒழுக்கம் உயர்வு என்பதனை

உணர்ந்தோம் பழகி பார்த்ததனால்...

அடிக்கடி கையை கழுவிக்கொள்!

ஆசாரக் கோவை மனதிற்கொள்!

அடுப்படி உணவே மருந்தென்றே

ஆச்சி சொன்ன பாடந்தான்...

அழகாய் நாங்கள் கற்றோமே!

ஆனால் சிறிய சந்தேகம்...

பள்ளிக் கூடம் திறந்ததுமே

பாழாய் போகும் இப்பாடம்...

மீண்டும் பழைய திட்டம்தான் 

மதிப்பெண் ஒன்றே குறிக்கோளாய்

மனனம் செய்யும் வழிமுறைதான்...

மாற்றம் உணடோ சொல்வீரே!!!

அதனால் 

ஐயா! எங்கள் பெரியோரே!!!

அருமை யான தருணமிது!!!

அறிந்தே கல்வி கொள்கையினை

மாற்றி அமைக்க முயல்வீரே!!!

என் மனமென்னும் மேடையில்

நடக்காத நாடகம்

முடியாமல் தொடர்கிறது...

பேசாத வார்த்தைகள் 

மௌனத்தில் கரைகிறது...

இல்லாத ஓர் உணர்வை 

உள்நெஞ்சம் உணர்கிறது...

சொல்லாத செய்திகளைச்

சுகமென்றே சுமக்கிறது...

பொல்லாத நிஜங்களையோ

பொய்யென்றே சொல்கிறது...

பொழுதெல்லாம் புதிதான

கற்பனையில் திளைக்கிறது...

புரியாத மொழியெல்லாம்

பூவிழிகள் பேசிடவே...

வாய்பேசும் மொழியெல்லாம் 

வசப்படாமல் போகிறது...

நில்லாத நாடகத்தில் 

நிஜமெல்லாம் கனவாக...

கலைந்திடாத கனவெல்லாம்

கற்பனையில்  நிஜமாகும்...

குறள் தாழிசை

உடலோடு உள்ளம் உறுதிப் பட்டால்

அடைந்திடும் நன்மை பல...

சொல்லும் செயலும் இணைந்தே  இருந்தால் 

இல்லை உனக்கே இழிவு...

உள்ளத்தால் ஒன்றி உழைப்பவர்கே அன்றி

உலகத்தில் இல்லை உயர்வு...

மனத்திற்கு நல்ல மருந்தாம் சிரிப்பு

உடலுக்கும் அஃதே உரம்...

உள்ளத்தால் உண்மை உரைப்பார்தம் உள்ளத்திற்கு

உண்டோ உடைக்கும் உளி... 

குறும் பா

எடுத்துக் கொண்டதை

திருப்பித் தந்தது 

மழை...

வெளிச்ச உண்டியல் 

உடைந்து 

இருட்டு தரையில் 

சிதறிய

சில்லரை காசுகள் 

நட்சத்திரங்கள்...

சூரிய மாலையில் இருந்து

உதிர்ந்த

மல்லிகை பூக்கள் 

நட்சத்திரங்கள்...

சினுங்கி சினுங்கி

தூக்கம் கலைத்தது 

அலை பேசி...

திறக்கத் திறக்க

தெளிவு பிறந்தது 

புத்தகம்...

குழைத்து, குதப்பி

கொட்டிவிடும்

குழந்தைக்காக

காத்திருக்கிறது 

தட்டில் உணவு...

வானத் தரையில் 

கொட்டிவிட்ட 

கறுப்புச் சாயம்

இருள்...

அழுகை 

கண்ணம் துடைத்து 

நிமிர்ந்த போது

சுவடுகள் இன்றி 

பளிச்சென்றிருந்தது 

மனம்...

எப்பொழுதும் 

தலைகுனிய 

வேண்டியிருக்கிறது 

இவரிடம்

சவரத்தொழிலாளி

மழையைத் தடுக்கும் 

குட்டி வானம்

குடை...

மல்லிகை பூச்சரம்

கொட்டும் அருவி

குழவியர் வாயமுதம்

வீமும் மழைத்துளி 

விண்பரவும் நிலவொளி

நரைத்த முடி

நண்பகல் சூரிய ஒளி

முத்துப் பற்கள் 

முகம் காட்டும்
உன் சின்னச் சிரிப்பு

உருகி வழியும்

வெள்ளி இழை...

இத்தனை அழகாய்

உன் ஒற்றை 

பின்னலில் 

நான் வைத்த

மல்லிகைப் பூச்சரம்...

அனுபவம்

வியர்வைத் துளிகளில் வழிந்திடும் அனுபவம்...

வெள்ளை இழையென ஒளிர்ந்திடும் அனுபவம்...

கற்றலில் பெறுவதும் கலைகளின் அனுபவம்...

உற்றவர் அற்றவர் உணர்த்திடும் அனுபவம்...

 

புத்தக அறிவினால் புதுப்புது அனுபவம்...

சத்தமே இன்றியுன் தனிமையும் அனுபவம்...

நித்தமுன் செயல்களில் நீபெறும் அனுபவம்...

புத்தியில் விதையென வளர்ந்திடும் அனுபவம்...

தடம்

புல்மேல் பனியின் தடங்கள் பதிவதில்லை

கல்லோ எதையும் பதிப்பதில்லை- காண்பீரோ

சில்லென்ற காற்றில் மணத்தின், செந்தமிழ்ச் 

சொல்லில் சுவையின் தடம்...